Thursday, January 31, 2013

சேட்டை - டிரெய்லர்

                   

                           எனக்கு எப்பவும் நல்ல நாள்,  கெட்ட  நாள் இதுலெல்லாம் நம்பிக்கை இருந்ததில்லை. இருந்தாலும் கமலுக்கு ஏற்பட்ட இன்னல்களும், அவருடைய உருக்கமான பேட்டியும் இந்த நாளை மிக மோசமான நாளக்கியது . அந்த கஷ்டத்துக்கு இடையில  இந்த  சேட்டை பட டிரைலரை பார்க்க நேர்ந்தது..  ஆர்யா, சந்தானம் மற்றும் பிரேம்ஜி செய்யும் சேட்டைகள் கொஞ்சம் சோகத்தை மறந்து சிரிக்க உதவியது.. உங்க பார்வைக்காக இதோ..


Wednesday, January 30, 2013

தலைவரின் விஸ்வரூபம்




 தடைகளைத் தாண்டி 
 சரித்திரம் படைத்தவன் 
ஞாபகம் வருகிறதா? 


                  விஸ்வரூபம் படத்திற்காக வைரமுத்துவின் வைர வரிகள் அவை. இன்று நிஜமாகி இருக்கிறது. நேற்று வழக்கை விசாரித்த நீதிபதி தமிழக அரசு விஸ்வரூபத்திற்கு விதித்த தடையை நீக்கி இருக்கிறார். இன்று காலை கலைஞானி பத்திரிக்கையாளர்களை  சந்திக்கிறார். இன்று தமிழகமெங்கும் விஸ்வரூபம் வெளியாகியுள்ளது.   இது குறித்து தலைவர் ஆற்றிய உரை



                     விஸ்வரூபத்திற்கு தடை விதிக்க கோரி தமிழக அரசு மேல்முறையீடு செய்யப் போவதாக அறிவித்துள்ளது. ஒய் திஸ் கொலைவெறி??


விஸ்வரூபம் - திரை விமர்சனம் இங்கே..

கோவை வலை பதிவர்களின் புத்தக வெளியீட்டு விழா...



                          என்னோட கோவை வலைப்பதிவர் சங்க நண்பர்கள் ,அகிலா, கோவை மு.சரளாதேவி மற்றும் கோவை நேரம் ஆகியோர் கோவை வலைப்பதிவர் பதிப்பகத்தின் மூலம் தங்கள் வலைப்பதிவு படைப்புகளை ஆவணப்படுத்தி புத்தகங்கள் வெளியிட உள்ளார்கள். அவர்களுக்கு முதலில் என் வாழ்த்துக்கள்.

                           புத்தக வெளியீட்டிலும், அதை வாசகர்களிடம் கொண்டு சேர்ப்பதிலும் உள்ள சிரமங்களை எழுத்துப் பணியில் உள்ள நீங்கள் அனைவரும் அறிவீர்கள். எனவே அவர்களின் உழைப்பிற்கு முழுமையான உங்கள் ஆதரவினையும் அங்கீகாரத்தையும் அளியுங்கள் (புத்தகத்தை வாங்கியும், பிறரிடம் வாங்கச் சொல்லி பரிந்துரைத்தும்)


உங்கள் அனைவரையும் அந்த புத்தக வெளியீட்டு விழாவிற்கு வரவேற்பதில் மகிழ்கிறேன்.

Tuesday, January 29, 2013

யார் பேசியது?

                            பள்ளி  நாட்களில் என் தந்தையார் பணிபுரிந்த  அதே பள்ளியில்  படித்த காரணத்தால் அதிகப்படியான  குறும்புகள் ஏதும் செய்ததில்லை. அப்படியே செய்தாலும் முடிந்தவரை அவை வெளியே வராமல் பார்த்துக்கொள்வேன். நான்  ஒன்பதாம் வகுப்பு படிக்கும் போது நிகழ்ந்த ஒரு சம்பவம் இது.

                      
                               பள்ளியில் படிக்கையில் எப்பொழுதும் முதல் அல்லது இரண்டாம் பெஞ்சுகளில் அமர்வது என் வழக்கம். ஆனால் ஐம்பெரும் காப்பியங்களுள் ஒன்றைத் தன் பெயராகக் கொண்ட ஒரு ஆசிரியை தமிழ்ப் பாடம் எடுக்கும் போது மட்டும் பின் வரிசையில் சென்று அமர்ந்து கொள்வேன். அந்தப் பாட வேளையின்  போது வகுப்பே கண்ணுறங்கும்.
தமிழை இன்னும் உயிரூட்டத்துடன் எடுக்கலாம் என்பது என் தாழ்மையான அதே சமயம் வெளியே சொல்லப்படாத கருத்தாக இருந்தது.


                               அப்படி ஒரு முறை நான் பின்வரிசையில் என் பள்ளித் தோழன் ( என் மாமாவின் புதல்வன்) கார்த்தியுடன் அமர்ந்திருந்தேன்.  கடைசி பெஞ்ச் மாணவர்களைப் பார்க்கும் போது நான் மிகவும் உயரம் குறைவாக இருப்பேன். அதனால் ஆசிரியர் இருக்கையில் அமர்ந்து விட்டால் என்னைப் பார்ப்பது மிகவும் கடினம். பொதுவாக பின்வரிசை மாணவர்கள் ஆசிரியரின் கேள்விகளுக்கு அதிகம் பதிலளிக்க மாட்டார்கள் என்பதால் ஆசிரியர்களும் அவர்களிடம் கேள்விகளைக் கேட்பது குறைவாகவே இருக்கும்..


                              அன்று அந்த ஆசிரியை சிலப்பதிகாரத்தை பற்றி நடத்தி முடித்திருந்தார். பின்னால் அமர்ந்திருந்த எங்களுக்கோ புதிதாய் வெளியாகியிருந்த திரைப்படக் காட்சி ஒன்றைப்  பற்றிய சர்ச்சை நடந்து கொண்டிருந்தது. ஒன்றிரண்டு முறை ஆசிரியை மேசையை பிரம்பால் தட்டிய போது சற்று அமைதியானோம். பாடத்தை முடித்துவிட்ட அவர் "யார் கூறியது" என்ற பகுதியை மாணவர்களிடம் கேட்டுக் கொண்டிருந்தார். ( செய்யுளில் வரும் ஒரு வரியை ஆசிரியர் கூறும் போது அந்த உரையாடலை இலக்கியத்தில் யார் பேசியது என்று கூற வேண்டும்)


                             இச்சமயம் நாங்கள் மீண்டும் சர்ச்சைக்குள் இறங்கிவிட , அப்போது ஆசிரியர் திடீரென்று "யார் பேசியது" என்று எங்களை நோக்கி கேட்க,  ஆசிரியை தன்னிடம் கேள்வியை கேட்கிறார் என நினைத்த கார்த்தி எழுந்து "கண்ணகி டீச்சர்" என்றவுடன் வகுப்பில் சிரிப்பும் ஆரவாரமும் அடங்க சிறிது நேரமானது. ஆசிரியையும் கோபத்தை மறந்து சிரித்தபடியே " உட்காரு கழுதே" என்றார்.

                                   

Friday, January 25, 2013

விஸ்வரூபம் - திரை விமர்சனம்

                   

                                   ஒரு நூறு கிலோமீட்டர் பயணம் செய்தால் கடவுளின் விஸ்வரூபத்தை காண முடியுமென்றால் மக்கள் அடித்துக் கொண்டு ஓட மாட்டார்களா? அப்படித்தான் அடித்துப் பிடித்து ஓடினேன் கேரளாவின் எல்லைக்கு ( வேலந்தாவளம் தனலட்சுமி தியேட்டர் - DTS ).  தலைவரின் படத்தை தரிசிக்க வாய்ப்பு கொடுத்த அந்த தியேட்டருக்கு நன்றி கூறிவிட்டு படம் பார்க்க சென்றேன்.மிகவும் சிறிய தியேட்டர்- சாதாரண நாட்களில் 25 ருபாய் தான் அதிகபட்ச டிக்கட்.. ஆனால் இன்றோ நூறு ரூபாய்.. தமிழக அரசினால் பயன்பெற்ற ஒரு கேரள வியாபாரி(!!)


                                     நாம் பலரும் சொல்லக் கேட்ட ஒரு டயலாக் இது.. " இதுவரை தமிழ் சினிமாவில் வராதது".. இந்த மொழி விஸ்வரூபம் படத்திற்கு சாலப் பொருந்தும். இதுவரை வந்ததில்லை, இனிமேல் வரப் போவதுமில்லை.. இது போன்ற ஒரு படத்தை  எடுக்கும் தைரியம் தமிழ் சினிமாவில் கலைஞானியைத் தவிர  யாருக்கும் இருப்பதாய் எனக்குத் தோன்றவில்லை.. இதே படத்தை ஹாலிவுட்டில் எடுத்திருந்தால் கமலைத் தலையில் வைத்து கொண்டாடியிருப்பார்கள். நம் நாட்டிலோ ??? .. சரி கதைக்கு வருவோம்..


                                      அணு விஞ்ஞானியான டாக்டர் நிருபமா ( பூஜா) கதக் நடனக் கலைஞரான விஸ்வநாத்தை (கமல்ஹாசன்) காதலித்து திருமணம் செய்து கொள்கிறார். ஆனால் திருமணத்துக்கு பிறகு தான் வேலை செய்யும் லேப்பின் முதலாளி தன்னை விரும்புவதை அறிந்து தானும் விஸ்வநாத்துக்கு துரோகம் செய்கிறார். அது மட்டுமன்றி விஸ்வநாத்திடம் ஏதாவது குறை கண்டுபிடிக்க ஒரு பிரைவேட் டிடக்டிவ் உதவி கொண்டு விஸ்வநாத்தை வேவு பார்க்கிறார். ஆனால் விஸ்வநாத்தோ மனைவியின் மேல் உயிரையே விடுகிறார். (தான் சைவமாக இருந்தாலும் மனைவிக்காக சிக்கன் சமைத்துக் கொடுப்பதில் ஆரம்பித்து)


                                       டிடெக்டிவ் விஸ்வநாத்தை பின்தொடர்ந்து ஒரு உண்மையை கண்டறிகிறார். அது விஸ்வநாத் ஹிந்து அல்ல, ஒரு முஸ்லிம் என்பது. இதைக் கேள்விப்பட்ட நிருபமா விஸ்வநாத்தை விவாகரத்து செய்ய தனக்கு தேவையான ஆதாரம் கிடைத்து விட்டதாய்  மகிழ, அதே சமயம் டிடெக்டீவை திசை திருப்ப முயன்று அவரை தெரியாமல் ஒரு வீட்டிற்கு அனுப்பி வைக்கிறார் விஸ்வநாத். துரதிஷ்ட வசமாக அது ஒரு அல் -கொய்தா தீவிரவாதியின் வீடு.தீவிரவாதி டிடெக்டீவை கொலை செய்துவிட்டு அவர் கொண்டு வந்திருந்த டைரியின் மூலமாக நிருபமாவையும், விஸ்வநாத்தையும் தேடி வந்து கடத்திச் செல்கிறார்கள்.


                                       இரு கைகளும் கட்டப்பட்ட நிலையில் தீவிரவாதி துன்புறுத்திக் கேட்க, தான் ஒரு முஸ்லிம் என்பதை ஒத்துக் கொள்கிறான். மேலும் தன் பெயர் தவ்பீக் என்றும் கூறுகிறார் விஸ்வநாத். தீவிரவாதி விஸ்வநாத்தின் புகைப்படத்தை எடுத்து தன் தலைவனுக்கு அனுப்புகிறான்.. தலைவன் அதைப் பார்த்துவிட்டு அதிர்ச்சியடைகிறான். புகைப்படத்தில் அவன் காண்பது அல்-கொய்தா தீவிரவாதிகளுக்கு பயிற்சி அளித்த மற்றொரு ஜிகாத் தீவிரவாதி!!


                                       சரி, இதுவரை நீங்கள் படித்தது விஸ்வரூபத்தின் முதல் பத்து நிமிடங்கள் தான்.. இதே த்ரில், சஸ்பென்ஸ் படம் நெடுக வியாபித்திருக்கிறது. அது உண்மையில் விஸ்வநாத்தா? இல்லை தவ்பீக்கா? அவர் நடனக் கலைஞரா இல்லை தீவிரவாதியா?  அவருக்கும் தீவிரவாத கும்பலுக்கும் என்ன தொடர்பு..இப்படி படம் பார்க்கப் பார்க்க நம் மனதில் எழும் ஒவ்வொரு சஸ்பென்ஸ் முடிச்சுகளையும்  சுவாரஸ்யத்துடனும் அதே சமயம் முழுக்க முழுக்க ஆக்க்ஷன்  காட்சிகளுடன் விருந்து படைத்திருக்கிறார் இயக்குனர் கமலஹாசன்.


                                      கதக் நடனமாகட்டும், விஸ்வநாத்தின் உடல் மொழியிலாகட்டும், பின் தீவிராவதியாக வரும் காட்சியிலாகட்டும் கமல் உள்ளம் கவர் கள்வனாகிறார்.. நடிகர் கமல்ஹாசன் இதுவரை சிறப்பான பல படங்களில் நடித்திருந்தாலும் இந்தப் படம் உலகத் திரைப்பட சரித்திரத்தில் தனி இடம் பிடிக்கும். ஒசாமா பின்லேடன் மரணத்துக்கு பிறகு ஒசாமாவின் கூடாரத்தில் என்ன நடந்திருக்கும் என்பதே கதை. ஓமராக வரும் ராகுல் போஸ்  கமலின் நடிப்பையும் மீறி கவனிக்க வைக்கிறார்.


                                      பூஜா, கிட்டத்தட்ட தசாவதாரத்தில் அசின் ஏற்ற அதே கதாப்பாத்திரம்.. கொஞ்சம் கிளாமர், நிறைய லொட லொட.. ஆண்ட்ரியா கமலுக்கு பாடிகார்ட் போலவே வருகிறார். நிறைய காட்சிகளில் அவர் இருந்தாலும் பெரிதாக வேலையில்லை. அவருக்கு கொடுக்கப்பட்ட அதிகபட்ச டயலாக் " இந்த கதையில எல்லோருக்கும் டபுள் ரோல்.. போறுமா" என்பதுதான். ஒமரின் வலக்கையாக வருபவரும் அசத்தலான நடிப்பை வெளிப்படுத்தியிருக்கிறார்.  நாசர், உடைகள் வடிவமைத்த கௌதமி, மேக்கப் மேன், சண்டைப் பயிற்சியாளர், முக்கியமாக இதுபோன்ற படத்திற்கு மெருகேற்றும் வண்ணமாக அதிரடி இசையமைத்த சங்கர்-எசான்-லாய்  கூட்டணி இப்படி படத்தின் பலத்தை சொல்லிக் கொண்டே போகலாம்.


                                    இந்தப் படத்தின் முடிவில், விரைவில் இரண்டாம் பாகம் வருவதாக தலைவர் அறிவித்துள்ளார்.. முதல் பாகத்தை வெளியிடவே இவ்வளவு தடங்கல்கள்.. என்னுடைய கருத்து இரண்டாம் பாகத்தை லாஸ் ஏஞ்சல்ஸில்  உள்ள எதாவது ஒரு தயாரிப்பு நிறுவனத்துடன் சேர்ந்து தயாரித்து வெளியிட வேண்டும்.. தமிழில் ஜாக்கி சான் படங்களை டப்  செய்து வெளியிடுவதை போல இதையும் வெளியிடலாம்.. உங்க கருத்து என்ன??

    93 / 100                                   

Thursday, January 24, 2013

செஞ்சுரி அடித்தார் ஆவி..!


நூறாவது பதிவு    
 
       
                                 இன்றோடு இந்த 'கோவை ஆவி ' எனும் வலைப் பூவை ஆரம்பித்து சரியாக மூன்று வருடங்கள் முடிந்து நான்காமாண்டில் காலடி(?!!) எடுத்து வைக்கிறோம். அது மட்டுமல்ல, இது நான் தமிழில் எழுதும் நூறாவது பதிவு. இந்த நாளில் நான் நூறு பதிவுகள் எழுதுவதற்கு காரணமாக இருந்த எல்லோருக்கும், என் படைப்புகளுக்கு ஆதரவு கொடுத்து வரும் என் வாசகர்களுக்கு என் நன்றிகளை உரித்தாக்குகிறேன்...

நண்பேண்டா விருது

                                இந்நன்னாளில் என் படைப்புகளைப்  படித்து பின்னூட்டங்களிட்டு என்னை மேன்மேலும் வளரச் செய்யும் எல்லா அன்பு வாசகர்களுக்கு என் சார்பில் சிறு விருது அளிக்க விரும்புகிறேன்..



                                    என் எழுத்துகளுக்கு என்றும் ஆதரவு அளித்து வரும் செந்தில், ஜானு செந்தில்,  அகிலா, 'அப்பாவி தங்கமணி' புவனா, 'அடிச்சுவடு' முனியாண்டி, 'பிலாசபி' பிரபாகரன்,  எல். கே , திண்டுக்கல் தனபாலன்,  'கோவை நேரம்' ஜீவா, 'இனியவை கூறல்' கலாகுமாரன், 'உலகசினிமாரசிகன்' பாஸ்கரன், 'நிகழ்காலம்' எழில், 'ஸ்கூல் பையன்',  'பூந்தளிர்3' சிவகாமி, 'கோவை கமல்' ரமேஷ், 'பெண் என்னும் புதுமை' சரளா,  'மின்னல் வரிகள்' பாலகணேஷ், ' முத்துசிதறல்' மனோ சுவாமிநாதன், 'மணிராஜ்' இராஜராஜேஸ்வரி, 'Intellectual Hut' ராகுல், அனுராதா, வடிவுக்கரசி பாஸ்கர் மதன் மற்றும் உலகெங்கும் உள்ள என் வாசகர்களுக்கும் என் நன்றியை தெரிவித்துக் கொள்கிறேன்..


  

Wednesday, January 23, 2013

உலக நாயகன் கமலஹாசனுக்கு,

உலக நாயகன் கமலஹாசனுக்கு,


                                தமிழ் சினிமாவிற்கு முழுமையாக தன்னை அர்ப்பணித்துக் கொண்ட கலைஞனே!! திரை உலகத்தில் சம்பாதித்த பணத்தை கல்யாண மண்டபங்கள் கட்டாமல், ரியல் எஸ்டேட்டில் போடாமல் திரை உலகத்திலேயே விட்டுவிட்டு தமிழ்நாட்டு மக்களிடம் கையேந்தி நிற்கும் அப்பாவியே!! தேவர் மகனில் ஆரம்பித்து உன் ஒவ்வொரு திரைப்படம் வெளிவரும் போதும் ஏதாவது ஒரு தடையை கிளப்பி திக்கு முக்காடச் செய்து பின் தடுமாற்றத்துடனும், வருத்ததுடனும் வெளியிட வைப்பது இப்போது வாடிக்கையாகிவிட்டது.

                                 மேடைகளில் ஆதரவாக பேசும் அரசியல் தலைகளோ, உன்னை நண்பன் என்று கூறிக் கொள்ளும் சினிமாவைச் சேர்ந்த பெரும் புள்ளிகளோ இப்போது ஆதரவுக் கரம் நீட்ட தயங்குவது ஏன்.. தமிழ்நாடு உன் தாய்வீடு என்பதெல்லாம் சரி. வெள்ளைக்காரன் உன்னை புரிந்து கொண்ட அளவு கூட உள்ளூர்காரர்கள் புரிந்து கொள்ளாதது உன் துரதிர்ஷ்டமே!!பொறுத்ததெல்லாம் போதும்.. இனியும் உன் திறமைகளை உணரத் தவறிய மக்கள் வாழும் சமூகத்துக்காக படம் பண்ணத் தேவையில்லை..

                                 இதே படங்களை ஹாலிவுட்டில் எடுத்திருந்தால் இந்நேரம் ஆறேழு ஆஸ்கர்களை அள்ளியிருப்பாய்.. இப்போதோ  இருக்கும் வீட்டையும் விற்று படம் எடுத்து பேரம் பேசிக் கொண்டிருக்கிறாய். உன் கலைத்திறனை மதிக்கத் தவறிய மண்ணில் இனியும் உன் திறமைகளைக் கொட்டி வீணாக்காதே!! இது கமலஹாசன் எனும் கடவுளிடம் இந்த பக்தன் வைக்கும் ஒரு தாழ்மையான வேண்டுகோள்..!


இவண்,
கோவை ஆவி.

Tuesday, January 22, 2013

Les Misérables - திரைத்துளிகள்


                      
                                   பிரெஞ்சு புரட்சியை மையமாக வைத்து எழுதப்பட்ட  லே-மிஸ்ரபில் எனும் பிரெஞ்சு நாவலை அதே பெயரில் இப்போது திரைப்படமாக்கியிருக்கிறார்கள்..  டாம் ஹூப்பர் இயக்கிய இந்த படத்தில் ஜேக் ஹியுமேன், ரஸ்ஸல் க்ரோவ், அன்னே ஹேத்தவே மற்றும் அமாண்டா சீப்ரெட்  ஆகியோர் நடித்திருக்கிறார்கள்.  இந்த படம் எட்டு பிரிவுகளில்  ஆஸ்கர்  அவார்டுக்கு பரிந்துரை செய்யப்பட்டுள்ளது. நான் பார்த்த படங்களிலேயே ஹரிதாஸ் படத்திற்கு பின் அதிக பாடல்களைக் கொண்ட இசைக் காவியம் இதுதான் (50 பாடல்கள்). 



                                      பசிக்காக பிரட்டை திருடிய குற்றத்திற்காகவும், சிறையிலிருந்து பல முறை தப்ப முயற்சித்த காரணத்துக்காகவும் ஜேன் வால் ஜேன் (ஹியு ஜேக்மேன்) எனும் கைதி பத்தொன்பது வருடங்கள் சிறையிலடைக்கப்படுகிறார். பிறகு பரோலில் வெளியே வரும் இவரை விடாமல் துரத்துகிறார் இன்ஸ்பெக்டர் ஜேவர்ட்( ரஸ்ஸல் க்ரோவ்). பரோலில் விட்டாலும் ஜேனை "மிகவும் ஆபத்தானவன்" என்று முத்திரை குத்தி அனுப்பிவிடுவதால் வேறு எங்கும் வேலை கிடைக்காமல் பசியால் அவதிப்படுகிறார். அப்போது ஒரு பாதிரியார் அவருக்கு உணவளித்து அடைக்கலமும் கொடுக்கிறார். அன்றிரவு அங்கிருந்த வெள்ளிப் பாத்திரங்களை கொள்ளையடித்து செல்கிறான் ஜேன். காவலர்களிடம் பிடிபடும் இவரை பாதிரியார் தான் தான் அவற்றை கொடுத்தனுப்பியதாக சொல்லி காப்பாற்றவும் அப்போதே மனம் திருந்துகிறார் ஜேன். இதே சமயம் ஜேவர்ட் ஜேனை மீண்டும் சிறையிலடைக்க துடிக்கிறார்.



                                       எட்டு வருடங்களுக்கு பிறகு ஜேன் வட பிரான்சின் மான்ட்ரியேல் மாகாண மேயர் ஆகிறார். ஒரு தொழிற்சாலையின் முதலாளியாகவும் இருக்கிறார். அப்போது அந்த தொழிற்சாலையில் பணிபுரியும் பேண்டைன் ( அன்னே ஹேத்தவே ) தன்  மகளுக்கு பணம் அனுப்ப முயன்ற குற்றத்துக்காக (?!!) பணி நீக்கம் செய்யப்படுகிறார். அவர் ஜேனிடம் முறையிட்டும் நியாயம் கிடைக்காததால் அவர் விபச்சாரம் செய்யும் நிலைக்கு தள்ளப்படுகிறார். ஒரு சமயம் மேயர் வீதி உலா வரும் நேரம் பேண்டேனை பார்க்கும் ஜேன் அவருடைய நிலைக்கு தான்தான் காரணம் என்ற குற்ற உணர்வுடன் அவரை மருத்துவமனையில் சேர்க்கிறார். அதே சமயம் ஜேவர்ட் குற்றவாளி ஜேன் என்று தவறாக நினைத்து வேறொருவரை கைது செய்ய மேயரிடம் அனுமதி கோருகிறார். மனசாட்சி உறுத்த ஜேன் கோர்ட்டில் தான் யார் என்ற உண்மையை கூறுகிறார். 



                                       மருத்துவமனையில் சேர்க்கப்பட்ட பேண்டைன் குணமடைந்தவுடன் தான் சிறைக்கு வருவதாக கூறுகிறார். இதை ஏற்றுக் கொள்ளாத ஜேவர்ட் அவரை மீண்டும் துரத்துகிறார். உடல்நிலை மோசமடைந்த பேண்டைன் மரணப் படுக்கையில் தன்  மகளை கவனித்துக் கொள்ளும்படி ஜேனிடம் கேட்டுக் கொண்டு உயிர் துறக்கிறார். பேண்டைனுக்கு செய்து கொடுத்த சத்தியத்திற்காக அவளுடைய மகளை மீட்கிறார். அதோடு சிறுமி கோசெட்டுடன் வேறோர் நகரத்திற்கு பயணப்படுகிறார். ஜேவர்ட் ஜேனை  கைது செய்ய முடியாமல் மீண்டும் ஏமாற்றமடைகிறார்.




                                        ஒன்பது வருடங்களுக்கு பிறகு பசி பட்டினியால் வாடும் மக்குளுக்கு ஆதரவாக ஒரு இளைஞர்கள்(மாணவர்கள்) கூட்டம் என்ஜோல்ராஸ் எனும் மாணவனின் தலைமையில் அரசாங்கத்துக்கு எதிரான போராட்டத்துக்கு தயாராகின்றனர். அதில் ஒரு இளைஞன்  மாரியசை கொசெட்டின் பால்ய தோழி எபோனின் விரும்புகிறாள். ஒரு போராட்டத்தின் போது மாரியஸ் இளம்பெண் கொசட்டை (அமாண்டா சீப்ரெட் ) பார்க்க,  முதல் பார்வையிலேயே காதலில் விழுகிறான். கொசெட்டும் மாரியசை விரும்புகிறான். இந்த சமயத்தில் போராட்டத்தை அடக்குவதற்காக வரும் இன்ஸ்பெக்டர் ஜேவர்ட் உளவாளியாக போராட்டக் குழுவில் ஒருவனாக இணைகிறான். மேலும் அவனுக்கு ஜேனின் இருப்பிடம் தெரிந்துவிடுவதால் ஜேனுக்கு தொல்லை கொடுக்கிறான்.



                                       இதையறிந்த ஜேன் மறுநாள் ஊரைக் காலி செய்து தன் வளர்ப்பு மகள் கொசெட்டுடன் வேறிடம் செல்ல தயாராகிறார். அதே இரவு இளைஞர் அணி மறுநாள் போராட்டத்துக்கு திட்டமிடுகிறார்கள். கொசெட்டோ தன் காதலனை பிரிய மனமின்றி தவிக்கிறாள். இந்தக் காதலை கேள்விப்படும் ஜேன் தன் மகளை மாரியசுடன் சேர்த்து வைக்க முடிவு செய்து போர் நடக்கும் இடத்திற்கு செல்கிறார். தன்னையும் போராட்டத்தில் ஒருவனாக இணைத்துக் கொண்டு அரசாங்கத்துக்கு எதிராக போராடுகிறான். இதற்கிடையில் உளவாளி ஜேவர்ட்டை கண்டறியும் போராட்டக் குழு அவனைக் கொள்ளும் பணியை ஜேனிடம் கொடுக்கின்றனர். ஆனால் ஜேனோ  அவனைக் கொள்ளாமல் தப்ப விடுகிறார். தப்பிச் சென்ற ஜேவர்ட் படையுடன் வந்து போராட்டக் குழுவை தாக்குகிறான்.



                                        இந்த தாக்குதலில் என்ஜோல்ராஸ், எபோனின் மற்றும் போராட்டக் குழுவினர் அனைவரும் உயிர் துறக்கின்றனர். மாரியஸ் காயமடைகிறான். அவனை ஜேன் காப்பாற்றி ஒரு பாதாளச் சாக்கடை வழியாக கூட்டி வருகிறான். சாக்கடையின் வெளி வாயிலில் ஜேனைக் கைது செய்ய தயாராக இருக்கிறான் ஜேவர்ட். ஆனால் கடைசியில் மனம் திருந்தி கைது செய்யாமல் விட்டுவிடுகிறான். அதோடு கடமையில் இருந்து தவறியதற்காக பாதாளச் சாக்கடையில் விழுந்து உயிர் விடுகிறான். மாரியஸ் குணமடைந்தவுடன் அவனை கொசெட்டுடன் சேர்த்து வைத்துவிட்டு தன்  பழைய கதை தெரிந்தால் கொசெட் தன்னை வெறுத்துவிடுவாள் என எண்ணி சொல்லிக் கொள்ளாமல் ஊரை விட்டு செல்கிறான். ஆனால் உண்மையறிந்த கொசெட் மாரியசின் உதவியுடன் ஜேனை  கண்டுபிடித்து திரும்பி வருமாறு அழைக்கிறாள். மகள் தன்னைப் புரிந்து கொண்ட மகிழ்ச்சியில் ஜேன் தன் உயிரை  விடுவதோடு படம் நிறைவடைகிறது.



                                       எதார்த்த சினிமாக்களின் வரிசையில் இந்தப் படமும் ஓர் நிரந்தர இடம் பிடிக்கும் என்பதில் ஐயமில்லை. நல்ல கதை மட்டுமல்லாமல் ஹியு ஜேக்மேன், ரஸ்ஸல் க்ரோவ் மற்றும் அன்னே ஹேத்தவே ஆகியோரின் சிறப்பான நடிப்பில் உருவான இந்த இசைப் பயணத்தை நம்முடைய மக்களும் அரங்கம் நிறைய கண்டுகளித்தது ஆரோக்கியமான விஷயம்..


                                     

Friday, January 18, 2013

பயணத்தின் சுவடுகள்-7 (மீ இன் மாசெசூசெட்ஸ் )



பயணத்தின் சுவடுகள்...
தேசம்: 2; ஸ்தலம்: 6;  தொலைவு: 7.

மீ இன் மாசெசூசெட்ஸ் (அமெரிக்கா)
( பாஸ்டன் )





                        வேலை நிமித்தமாக அமெரிக்காவின் மாசெசூசெட்ஸ் மாநிலத்தின் வால்தம் நகரில் எட்டு மாத காலம் தங்க வேண்டியிருந்தது. நான் பணிபுரிந்த அலுவலகம் மாசெசூசெட்ஸின் தலைநகரான பாஸ்டனில்  இருந்தது. அமெரிக்காவின் சுதந்திரப் போராட்டத்தின் துவக்கமாக அமைந்த "பாஸ்டன் தேநீர் விருந்து" நடந்த பாலத்திற்கு மிக அருகில் இருந்தது அலுவலகம்.


                           வருடத்தில் ஏழு மாதங்கள் பனிப்பொழிவு இருக்குமாதலால் தெருக்கள் எப்போதும் வெண்மை நிறத்தில் காணப்படும். பாஸ்டன் நகரம் அமெரிக்காவின் மிகப் பழமையான நகரங்களுள் ஒன்றாகும். பாஸ்டனுக்கு மிக அருகில் கேம்பிரிட்ஜ் நகரில்  புகழ் பெற்ற ஹார்வர்டு பல்கலைக்கழகம் உள்ளது. 



                                   அதிகப்படியான பனிப்பொழிவின் காரணமாக இங்குள்ள மக்களின் முக்கிய பொழுதுபோக்கு ஸ்கீயிங் என்று சொல்லப்படும் பனிச்சறுக்கு விளையாட்டு தான். சிறிய குன்று போன்ற பனிச் சரிவில் மேலிருந்து கீழே வருவது தான் இந்த விளையாட்டு.


                                   பனிச்சறுக்கை விளையாட்டு என்று கூறினாலும்,  முதல்முறை செல்பவர்களுக்கு அங்கே முறையான பயிற்சி அளிக்கப்படுகிறது இதற்கென பிரத்யேக காலணிகள் உள்ளன.. அந்த காலணிகளில் பொருந்தக் கூடிய தட்டையான ஒரு தகடும் "Pole" என்று சொல்லப்படும் இரு கம்பிகளும் கொடுக்கப்படும்.


                              முதலில் இவற்றை சுமந்து கொண்டு அந்த பனிக்குன்றை ஏற வேண்டும். பின்பு தகட்டை காலணிகளுடன் பொருத்திக் கொண்டு  கால்களை சரித்து மெதுவாக எழுந்து நிற்க வேண்டும். பின் சிறு உந்துதல் மூலம் கீழ்நோக்கி நகர ஆரம்பிக்க வேண்டும். போல்களின் உதவி கொண்டு திசை மாற்றவோ, அல்லது வேகத்தை குறைக்கவோ செய்யலாம். 



                                


                                            அமெரிக்காவின் மற்ற மாநிலங்களை ஒப்பிடுகையில் அரசுப் பேருந்துகளும், எலெக்ட்ரிக் ரயில்களும்  அதிகம் உள்ள ஒரு மாநிலம் மாசெசூசெட்ஸ்.  உச்சரிக்க சற்று சிரமமான பெயர் தான் என்றாலும் எனக்கு பிடித்தமான ஊர்களில் இதுவும் ஒன்று..!






Monday, January 14, 2013

ஆவி சந்தித்த ஆவி..!

                                               
                                             ஆவி, பேய், பூதம் எல்லாவற்றையும் வெறும் கற்பனை கதாபத்திரங்களாகவும், காமெடி பீஸுகளாகவும் தான்   எப்போதுமே நான் பார்த்திருக்கிறேன், இந்த சம்பவம் என் வாழ்வில் நடக்கும் வரை.. 


                                              அப்போது நான் கல்லூரியில் படித்துக் கொண்டிருந்த சமயம். ப்ராஜக்ட் ரிப்போர்ட் பிரிண்டிங்கிற்கு கொடுத்திருந்தோம். மற்ற நண்பர்கள் வேறு வேலைகளில் பிஸியாகிவிட எங்க டீமோட ரிப்போர்ட்டை பிரிண்ட் செய்து வாங்கி வரும் கடமை என் தலையில் விழுந்தது. இதற்காக நான்  எங்கள் கிராமத்திலிருந்து இருபது கிலோமீட்டர் தொலைவில் இருந்த கோவைக்கு செல்ல வேண்டியிருந்தது.  அடுத்த நாள் விரிவுரையாளரின் ஒப்புதலுக்கு கொடுக்க வேண்டியிருந்ததால் இரவு நெடு நேரமாகிவிட்ட போதும் அங்கேயே இருந்து வாங்கி வர முடிவு செய்தேன்.

                                              
                                             இரவு பன்னிரெண்டரை ஆன போது ஒரு வழியாக பிரிண்டிங் முடித்து எல்லாவற்றையும் என் புத்தகப் பையில் திணித்துக்   கொண்டு மானசாவுடன் ( என்னுடைய ஸ்ப்ளெண்டர் ) கிளம்பத் தயாரானேன். வண்டியின் டிஸ்ப்ளே பேனலை பார்த்தேன். பெட்ரோல் E  க்கு மிக அருகில் இருந்தது. அப்போது தான் வரும்போதே பெட்ரோல் ரிசர்வ் விழுந்ததும், மீண்டும் பெட்ரோல் போட மறந்ததும் நினைவுக்கு வந்தது. இருந்த போதும் வீடு திரும்பும் வரை தாங்கும் என்ற நம்பிக்கையோடு வண்டியை கிளப்பினேன்.  

                                         
                                              புறப்பட எத்தனித்த போது மாலையில் என் அம்மா சொன்னது நினைவுக்கு வந்தது. " சீக்கிரம் திரும்பி வந்துடுடா.. ரொம்ப நேரம் பண்ணிடாதே. வண்டிய வேகமா ஒட்டாதே..பூலுவபட்டி  தாண்டி வரணும். லேட் பண்ணிடாதே" என்றார்.  பூலுவபட்டி   என்பது மயானங்கள் நிறைந்த ஒரு கிராமம். சுமார் அரைக் கிலோமீட்டருக்கு கல்லறைகள் மட்டுமே கண்ணுக்குத் தெரியும்.  மேலும் அங்கே  ஒரு எட்டு மணி சுமாருக்கு மேல் ஆள் நடமாட்டமும் குறைவாக இருக்கும். பொதுவாக இரவு நேரங்களில் அந்த வழியாக செல்பவர்கள் கூட்டம் கூட்டமாகத்தான் செல்வார்கள். எனக்கு என் மேல் இருந்த மன தைரியத்தில் நான் கிளம்பினேன். 


                                             வழக்கமாக ஏதாவது ஒரு சினிமா பாடலை முணுமுணுத்துக் கொண்டே வண்டி ஓட்டுவது என் வழக்கம். அன்றும் அதே போல் பாடிக் கொண்டே வண்டியை செலுத்தினேன். என்னவோ தெரியவில்லை அன்று என் வாயில் வந்த பாடல்கள் எல்லாம் "வேதாளம் வந்து நிக்குது" "நானே வருவேன்" " வானுயர்ந்த சோலையிலே" போன்ற பாடல்கள். இப்படியே பாடிக் கொண்டு மாதம்பட்டி எனும் இடத்தை அடைந்தேன்.. இந்த இடத்திலிருந்து முன்பு கூறிய பூலுவபட்டி  முடியும் வரை தெருவிளக்கு கிடையாது.


                                            வண்டியின் ஹெட்லைட் மட்டும் உதவ ( அன்று அமாவாசை தினம் வேறு) என் பாதையில் சென்று கொண்டிருந்த போது திடீரென்று வண்டி இஞ்சின் அடைப்பது போன்ற ஒலியுடன் திக்கி திக்கி நின்று விட்டது. இருமுறை கிக்கரை உதைத்தும் பயனில்லை. வண்டி ஸ்டார்ட் ஆவது  போல் தெரியவில்லை. அப்போதுதான் கவனித்தேன், நான் பூலுவபட்டியை நெருங்க சிறிது  தொலைவே இருந்தது. என்னையும் அறியாமல் ஏதோ ஒரு பயம் மனதுக்குள் உரச, சில்லென்ற இரவு நேரத்திலும் என் நெற்றியில் வியர்வைப் பூக்கள். 


                                           வண்டியை விட்டிறங்கி வண்டியை மெல்ல சாய்த்தேன். இப்போது சோக்கை(Choke ) போட்டு வண்டியை உதைத்ததும் வண்டி ஸ்டார்ட் ஆனது.. சற்று தூரம் கடந்ததும் தொலைவில் யாரோ நிற்பது போலவும், லிப்ட் கேட்பது போலவும்  எனக்குத் தோன்றியது. மிகவும் இரவு வேளையாதலால் இதற்கு மேல் பேருந்து போக்குவரத்தும் கிடையாது.  நடந்து போவதும் இந்த இருட்டினில் இயலாத காரியம். ஆதலால் அங்கே நிற்கும் நபருக்கு உதவி செய்வது எனத் தீர்மானித்தேன், மேலும் என் வழித்துணைக்கு ஒருவர் கிடைத்த சந்தோசம் வேறு.


                                           அவர் அருகில் சென்று வண்டியை நிறுத்திய போதுதான் அவரை கவனித்தேன். ஆறடி ஐந்து அங்குலம் உயரம் இருக்கும். கருப்பான தேகம். வெள்ளை வேட்டி வெள்ளை சட்டையுடனும் கையில் ஒரு மஞ்சள் பையுடனும் நின்றிருந்தார். அவரிடம் " எங்க போகனுண்ணா" என்று கேட்டேன்.. அதற்கு அவரோ "இருட்டுப் பள்ளம்" என்றார். அவரது குரல் கடுமையாகவும், அதே சமயம் இரண்டு பேர் பேசினால் வரக்கூடிய ஒருவித சப்தத்துடனும் ஒலித்தது. " நான் ஆலாந்துறை வரைக்கும் தான் போவேன். அங்கே நீங்க இறங்கிக்கோங்க" என்றபடி அவரை பின்னால் ஏற்றிக்கொண்டு வண்டியைக் கிளப்பினேன்.  அங்கிருந்து பல கேள்விக் கணைகளை  அவரிடம் தொடுத்தேன். நான் கேட்ட எந்தக் கேள்விக்கும் அவர் பதில் சொல்லவில்லை. நான் திரும்பிப் பார்த்த போது அவர் கண்கள் மிகவும் சிவந்து இருந்தது போல் எனக்குத் தோன்றியது. சரி அவர் அதிகம் உரையாட விரும்பவில்லை போலும் என எண்ணிக் கொண்டு நான் பேசுவதை நிறுத்திவிட்டேன். வண்டி இப்போது பூலுவபட்டியை தாண்டிக் கொண்டிருந்தது. 


                                           நான் எப்போதும் என் பின்னால்  உட்காருபவர்களின் எடையை வண்டியின் இழுவையை  வைத்து தீர்மானித்துவிடுவேன். ஆனால் அன்றோ வழக்கத்துக்கு மாறாக பின்னால் ஒரு ஆள் உட்கார்ந்திருப்பதற்க்கான எந்த ஒரு அறிகுறியுமே எனக்கு தென்படவில்லை. அவ்வளவு உயரமான ஆள் நிச்சயமாக நல்ல எடையுடன் இருக்க வேண்டுமென்பது என் அனுமானம், இப்படி யோசித்துக் கொண்டே என் ஊரான ஆலந்துரையை அடைந்தேன்.  வண்டியை மெதுவாக நிறுத்திவிட்டு அவரிடம் "அண்ணே,  நீங்க இங்க இறங்கிக்கோங்க.. என் வீடு பக்கத்துலதான்" என்றபடி பின்னால் திரும்பிப் பார்க்க பின்னிருக்கை வெற்றிடமாய்க் காட்சியளித்தது. நெற்றியில் மீண்டும் வியர்வை அரும்பத் தொடங்க, வண்டியை வேகமாக வீட்டை நோக்கி செலுத்தினேன்.


                                              வண்டியை வாசலிலேயே நிறுத்திவிட்டு வீட்டின் கேட்டை எட்டிக் குதித்து உள்ளே சென்றேன். மனம் முழுவதும் இப்போது என் பின்னால் அமர்ந்திருந்தவரின் உருவமே வியாபித்திருந்தது.. அவருக்கு கால்கள் இருந்ததா இல்லையா என்று நான் சரியாக கவனிக்கவில்லை.  வேகமாக ஓடிப்போய் பூஜையறையில் இருந்து திருநீரை எடுத்து பூசிக் கொண்டேன். மனதிற்குள் கந்தர் சஷ்டி கவசம் சொல்ல ஆரம்பித்தேன்.  இருந்த போதும் அவர் டிஜிட்டல் குரலில் "இருட்டுப் பள்ளம்" என்றது என் காதுகளில் ரீங்காரமிட்டுக் கொண்டே இருந்தது. எப்போது உறங்கிப் போனேன் என்றே நினைவில்லை.


                                               காலையில் அம்மா வழக்கம் போல் பெட் காப்பியுடன் வந்து எழுப்ப அவசர அவசரமாக எழுந்து கல்லூரிக்கு புறப்பட்டேன்.. முந்தைய நாள் நிகழ்ந்த சம்பவத்தை தாயிடம் சொல்ல பயந்தேன்.. அவர்களும் பயுந்துவிடுவார்கள், மேலும் அதற்கு மேல் இரவு நேரங்களில் வெளியே செல்ல அனுமதி கிடைக்காது என்பதால் அவரிடம் சொல்லாமலே என் புத்தக பையை எடுத்துக் கொண்டு புறப்பட்டேன்.. பஸ் ஸ்டாண்ட் கடந்ததும் சட்டென்று வண்டியின் பிரேக்கை அழுத்தி நிறுத்தினேன். என் கண்களையே நம்ப முடியவில்லை. நேற்றிரவு என் பின்னால் அமர்ந்திருந்த அதே நபர் பஸ் ஸ்டாண்டில் நின்றிருந்தார்.. தலையில் கட்டுடன்..!

                                                                                        

Sunday, January 13, 2013

சீதம்மா வாக்கிட்டிலோ சிரிமல்லே செட்டு (தெலுங்கு) - திரை விமர்சனம்


                               
                               அப்பா, அம்மா, அண்ணன், தம்பி, தங்கை, பாட்டி என உறவுகளின் பெருமையையும் அவர்களுக்கிடையே இருந்த பசப் பிணைப்பையும் கூறும் படம் இது. நல்லது நினைப்பவர்களுக்கு நல்லதே நடக்கும்.. வயதில் சிறியவரோ பெரியவரோ யாராயினும் நல்லதை கூறினால் ஏற்றுக் கொள்ளலாம் என்ற நல்ல கருத்துகளை கூறும் திரைப்படம்.


                                   பார்க்கும் எல்லோரிடமும் இன்முகத்துடன் நல்ல விஷயங்களை மட்டும் பேசும் அப்பா (பிரகாஷ் ராஜ்), பிள்ளைகளை அன்புடனே வளர்க்கும் அன்னை(ஜெயசுதா). பாசக்காரப்  பாட்டி, கோபக்கார அண்ணன் (வெங்கடேஷ்), புத்திசாலித் தம்பி (மகேஷ் பாபு). இவர்கள் வீட்டில் வளரும் உறவுக்காரப் பெண் சீதா(அஞ்சலி), தம்பியை காதலிக்கும் மற்றொரு உறவுக்காரப் பெண் கீதா (சமந்தா) மற்றும் தங்கை (அபிநயா).. இவர்களுக்குள் நிகழும் உணர்வுப் போராட்டங்கள் தான் கதை..


                                     அப்பா கேரக்டரில் பிரகாஷ் ராஜ் பின்னி எடுக்கிறார். குறிப்பாக MLA  அவரிடம் சாமியை தூக்கி செல்லும் வாய்ப்பை கொடுக்கும் பொது நடிப்பில் நம் மனசை நெகிழ.  வைக்கிறார்.. தாய் ஜெயசுதாவுக்கு அதிகம்  வேலையில்லையென்றாலும் சின்னவனிடம் பெரியவனை ஹைதராபாத்துக்கு கூட்டி செல்லுமாறு கூறும் காட்சியில் மிளிர்கிறார்.                            


                                     அஞ்சலியின் முதல் தெலுங்கு படம், அசத்தியிருக்கிறார்.. வெங்கடேஷிடம் தன் உணர்வுகளை சொல்லும் இடத்தில் நெகிழ வைக்கிறார். சமந்தா செல்லமாய் வந்து போகிறார். மகேஷ் பாபுவை பார்த்தவுடன் காதலிப்பதும், அவரைச் சுற்றி வருவதுமாய் இருக்கும் அவர் கொஞ்சம் நடிக்கவும் முயற்சித்திருக்கலாம். 


                                       படத்தில் இவ்வளவு கேரக்டர்கள் இருந்தாலும் பெரியவன் வெங்கடேஷும் சின்னவன் மகேஷ் பாபுவும் படம் முழுக்க வியாபித்திருக்கிறார்கள். அப்பா அம்மாவிலிருந்து காதலிக்கும் பெண் வரை எல்லோரும் சின்னவனே , பெரியவனே என்று தான் விளிக்கிறார்கள். மகேஷ் பாபு படத்தை முழுவதுமாக தன்  தோளில்  தாங்கி நகர்த்துகிறார்.  அண்ணனை சமாதானப் படுத்துவதிலும், அவரை நல்வழிப்படுத்தும் ஒவ்வொரு காட்சியிலும் சிறப்பாக செய்திருக்கிறார். அதே போல் ரோமென்ஸ் காட்சிகளிலும் கலக்குகிறார். வெங்கடேஷ் கோபப்படும் கேரக்டர் என்பதற்காக எல்லா இடத்திலும் கோபமாக நடந்து கொள்வது அவ்வளவாக மனதோடு ஒட்டவில்லை.


                                     நல்ல தரமான குடும்பப் படங்கள் எடுத்துக் கொண்டிருந்த நம் இயக்குனர் விக்ரமனை நினைவு படுத்திய படம் இது.நீண்ட நாட்களுக்கு பிறகு ஒரு நல்ல குடும்பப் படம் பார்த்த திருப்தி.. தமிழில் இந்தப் படத்தை ரீமேக் செய்தால்  கூட நன்றாக இருக்கும்.

  70 / 100 





இதுவும் பிடிக்கும்.. படிங்க!!

Related Posts with Thumbnails